آزاده نوری

سال ۱۳۲۰ وقتی کريم چمن آرا با خانواده و خانه اش در آذربايجان خداحافظی کرد هرگز فکر نمی کرد روزی فرا برسد که غذای روح تشنگان موسيقی را فراهم کند. او به کتاب وکتابخوانی علاقه داشت و برای خودش در خيابان نادری همان جايی که پاتوق نويسنده ها بود دکه ای دست و پا کرده بود که در آن کتاب می فروخت. صادق هدايت از مشتريان پرو پا قرصش بود که ساعت های زيادی را با او مشغول صحبت در همان دکه کنار خيابان می گذراند. بارها دکه و کتابها طعمه حريق و هجوم مخالفان جريانات روشنفکری روز شده بود و سرانجام بعد از کودتای ۲۸ مرداد دکه محو و کريم راهی زندان شد.

بعد از آن فکر کرد بهتر است يک شغل کم دردسر انتخاب کند. مغازه کوچکی در خيابان منوچهری گرفت و صفحه های موسيقی را جايگزين کتاب کرد. احد، عباس و محسن برادرانش همانجا مشغول شدند. فکر نمی کرد که باز هم روزی برسد که برای انتخاب اين شغل تاوان سنگينی بپردازد.

پناهگاه نسل های فراموش شده

بتهوون در مدت کوتاهی جايگاهش را پيدا کرد. موسيقی های کلاسيک غربی و بعد ها موسيقی های ايرانی از خوانندگان درجه يک قفسه های فروشگاه را پرکرد. سال های بعد موسيقی های پاپ و سبک های ديگر هم به آن اضافه شد. صفحه هايی که او از سراسر دنيا در اين فروشگاه کوچک جمع کرده بود هيچ جای ديگر ايران پيدا نمی شد. بهروز غريب پور،مدیر خانه هنرمندان ایران، می گويد:"قبل از اينکه دانشگاه قبول شوم و به تهران بيايم دو آرزو داشتم يکی اينکه روی صحنه سالن تئاتر پانزده شهريور (سنگلچ) دست بکشم و دوم اينکه اين فروشگاه بتهوون را که می گويند همه صفحه های ايران و جهان را دارد ببينم. اولين باری که تنها به تهران آمدم هر دو آرزو را برآورده کردم و با صفحه ای که از بتهوون خريده بودم راهی شهر خودم شدم."

شاهين فرهت،استاد موسیقی کلاسیک، هم با خاطره خوشی از بتهوون ياد می کند: "نقش فرهنگی و تاثيری که مرکز موسيقی بتهوون بر موسيقی داشته به مراتب بيشتر از نقش تجاری آن است. نسل های بسياری به آنجا پناه بردند و با مسائل هنری رابطه عميق پيدا کردند. بتهوون مثل يک آکادمی است. در سال های جوانی صفحه هايی را که هرگز فکر نمی کردم در ايران يافت شود آنجا پيدا می کردم."

کم کم فروشگاه از منوچهری به نادری و بعد از آن وليعصر کوچ کرد. خيابان وليعصر سرراه رفت و آمد دانشجويان و دانش آموزان هنرستان موسيقی قرار داشت. آنها هر روز سری به فروشگاه می زدند. حسين عليزاده، استاد موسیقی سنتی، می گويد: "صفحه ها گران بود و ما هنوز در هنرستان موسيقی درس می خوانديم، پول زيادی نداشتيم. پشت شيشه ساعت ها صفحه ها را نگاه می کردم. بعد هم داخل مغازه می شدم و گوشه ای می ايستادم تا موسيقی ای که پخش می شود، گوش بدهم. آمدن به بتهوون مثل رفتن سر يکی از کلاس های درسمان شده بود و هر روز به آنجا سری می زديم." او ادامه می دهد: "فکر تاسيس اين مرکز در روند شکل گيری موسيقی بسيار موثر بوده است. جادارد آن رادر تاريخ موسيقی ايران ثبت کنيم. اين مرکز باعث ارتقاء ذهنی موسيقی شد. خوشحالم که بعد پنجاه و پنج سال می شود از مرکزی صحبت کرد که عينيت دارد. بتهوون يک خاطره فراموش شده نيست."

روزهای خاکستری خيابان وليعصر

برادران يک کارخانه توليد صفحه موسيقی زدند تا کارها را با قيمت کمتری توليد کنند. شرکت توليدی آهنگ روز هم تاسيس شد تا جای خالی موسيقی های عميقی را که در لابه لای آلبوم های لاله زاری پيدا نمی شد، پر کند. در اولين قدم آثاری از مهدی خالدی(ويولن)، احمدعبادی(سه تار)، لطف الله مجد(تار)، فرامرزپايور(سنتور) و حسين تهرانی(تنبک) منتشر شد. بسياری معتقد بودند اين کار ديوانگی است و جز شکست پيامد ديگری ندارد. اما استقبال علاقمندان ثابت کرد که کريم چمن آرا راه درستی را پيش گرفته است.

سال های انقلاب بارها اين فروشگاه تعطيل و حتی طعمه حريق شد. صاحبانش تهديد شدند تا شايد کار را رها کنند اما آنها باز هم به کارشان ادامه دادند. تا اينکه سال ۱۳۵۹ در اولين روزهای جنگ ايران و عراق راديو اعلام کرد در بمباران بندر بوشهر دو انبار گمرک آتش گرفته است. چمن آراها منتظر رسيدن صفحه های موسيقی ای که برای ضبط به آلمان فرستاده شده بود، اما هيچکدام فکر نمی کردند صفحه ها در آن انبار سوخته باشد. بعد از آن هم سال ها آلات، صفحه و کاست های موسيقی از عوامل فساد به حساب آمدند. حتی در نمايشگاهی چند ساز و آلبوم موسيقی را به عنوان عوامل فساد در کنار بنگ و وافور و منقل و فيلم های پورنوگرافی به نمايش گذاشتند. بتهوون در دهه شصت روزهای سختی را پشت سر گذراند.

سال های دهه شصت بخشی از فروشگاه را انبوه راديو، گرام و ضبط های دست دوم گرفته بود. بخش ديگر حوله فروشی و بخش کوچکی را کاست های موسيقی پر می کرد. قفسه ها خالی شده بودند و شايد به زحمت می شد بيست عنوان آلبوم موسيقی در آن پيدا کرد.

چشم به راه فردا

بتهون يک اتفاق خوشايند بود که با تداوم حضور توانست برای بسياری از هنرمندان راهگشا باشد. نه تنها هنرمندان موسيقی بلکه اهالی تئاتر و سينما هم در آن رفت و آمد ميکردند و بهترين جايی را که می توانستند برای کارهای خود موسيقی انتخاب کنند بتهوون می دانستند و می دانند.

سال 1383 بتهوون از خيابان وليعصر به ميدان محسنی کوچ کرد. خيلی ها گمان می کردند که کارش تمام است و دانشجويان و هنرمندانی که هر روز سرراهشان به دانشگاه يا هنرستان و يا مرکز شهر به آنجا سر می زنند بتهوون را رها می کنند اما باز هم شاهد هستيم که هر بتهوون برای آنها باز هم همان است که بود. حالا آنها راه خود را از مرکز شهر يا محل کار کج می کنند تا سری به آنجا بزنند.

اينجا يک دايرة المعارف زنده موسيقی است. حالا نسل دوم چمن آراها دارد کار را انجام می دهد بابک و آرش چمن آرا و آرش وطن خواه که مدير داخلی اين فروشگاه است هنرمندان پير و جوان را همراهی می کنند.

حالا جای مسن ترها را هنرمندان جوانی گرفته اند که شايد در آينده هر کدام يک هنرمند تمام عيار بشوند. دانشجويانی که به سراغ موسيقی يا کتاب خاصی به اين فروشگاه می آيند و دست خالی برنمی گردند.

امروز شايد ديگر از آن تهديدها و آتش سوزی ها خبری نباشد اما هنوز مشکلات ديگری وجود دارد که گردانندگان بتهوون را وادار می کند تا به رها کردن اين کار فکر کنند. اما علاقه به آنچه با زحمت پدرانشان بنا شده و احترام به خاطرات نسل های مختلفی که در آن رفت و آمد می کردند، آنها را باز می دارد.

گزارش های تازه از دنيای وبلاگ ها حاکی است روزی 100 هزار وبلاگ تازه در دنيا متولد می شوند و روزانه يک ميليون و 300 هزار مطلب در آنها منتشر می شود. نوشتن مطلب همانطور که قابل پيش بينی است، در روزهايی که اخبار مهمی در دنيا اتفاق می افتد بيشتر می شود، مثل درگيری در لبنان و يا همين انتخابات اخير آمريکا.

وبلاگ های فارسی زبان هم رشد قابل توجهی داشته اند و اين زبان را در ميان فهرست ده گانه زبان وبلاگ ها در تکنوراتی جای داده است. تکنوراتی که سايتی است با امکان رديابی وبلاگ ها، الان بيش از 57 ميليون وبلاگ را شناسايی کرده که مسئولانش اعلام کرده اند حدود 55 درصد آنها فعالند، يعنی حداقل هر سه ماه به روز می شوند. در آمار اين سايت زبان فارسی 1 درصد مطالب منتشر شده در روز را تشکيل می دهد. البته بايد يادآوری کنم که اين سايت و نحوه رديابی اش مشکلاتی با زبان هايی مثل فارسی دارد که کمی دقت آمارش در اين زمينه را خدشه دار می کند. البته با توجه به اينکه ژاپنی و چينی را ظاهرا درست تشخيص داده شايد بهبودی در سيستمشان حاصل شده که اگر کسی اطلاع بيشتری در اين زمينه داره حتما در قسمت نظرات بنويسد.

در همين حال تکنوراتی وبلاگ هایی که واقعا تاثير گذارند را بر حسب ميزان لينکی که ديگر وبلاگ ها به آن ها می دهند طبقه بندی کرده است. بر اساس آمار تکنوراتی، وبلاگ های مرجع، يعنی آنها که بيش از 500 وبلاگ به آنها لينک داده اند، حدودا 4000 تا هستند. خيلی از اينها سال هاست فعالند و حداقل سعی می کنند دو مطلب در روز بنويسند.

انگليسی و ژاپنی دو زبان اول دنيای وبلاگ هاست و به رغم مشکلات سانسور و فيلترينگ در چين، اين زبان جايگاه سوم را اشغال کرده است.

خانواده‌اي براي پيدا شدن سگ متعلق به خود مبلغ 300 هزار تومان مژدگاني مي‌پردازد.


به گزارش فارس، در حاليكه در پايتخت خانواده‌هاي فراواني يافت مي‌شوند كه با فقر دست و پنجه نرم مي‌كنند ، خانواده‌اي پيدا شده است كه براي پيدا شدن سگ خانوادگي‌ حاضر به پرداخت مبلغ 300 هزار تومان است.

در آگهي ديواركوب كه توسط اين خانواده در حوالي ميدان نبوت تهران بر روي ديوارها نصب شده است، عكس سگي مشاهده مي شود كه زير آن نوشته شده است، اين سگ گمشده. از يابنده تقاضا مي‌شود به آدرس زير مراجعه كرده و يا با يكي از شماره‌هاي زير تماس گرفته و مبلغ 300هزار تومان مژدگاني دريافت كند و يك خانواده را از نگراني در آورد.آدرس و چند شماره تلفن و موبايل هم در زير اين آگهي است.

مبلغ مژدگاني و نگراني خانواده سگ گمشده ،‌ جاي تامل و تعميق بيشتر دارد. همچنين نگاهي به ميزان خط فقر اعلام شده در كشور و مقايسه آن با مبلغ مژدگاني.

اين روزها نگراني‌هاي گوناگوني را مي‌توان براي برخي خانوادها متصور شد ، ‌اما نگراني از جنس فوق ، تازه‌ترين نوع است كه مي‌توان گفت به جمع دغدغه‌هاي بعضي ها راه پيدا كرده است.

*** رستورانی در عمق ۶ متری ! / عکس

ناجیه غلامی

این نمایشگاه با ارائه تابلوهای رنگ و روغن با ابعاد یک در دومتر و یا صد وبیست سانتیمتر یکی از معدود نمایشگاهها در شهر مشهد بود که آثار ده تن از دختران و پسران جوان هنرمند را با این ابعاد به علاقمندان معرفی می کرد . از نظر اساتید هنری خلق تابلوهای بزرگتر جسارت بیشتری را طلب می کند و همچنین هنرمند در تخلیه احساسات خود بر روی بوم های بزرگ نقاشی مشکل کمتر و فضای بیشتری دارد.

12345678910

موضوعات تابلوهای نمایشگاه شکوه رنگ ، خدای درون و هبوط بود که در اکثر کارها از رنگهای تیره و یا چرک استفاده شده بود و هر کدام در قسمتی منتهی به نور ویا مرکز روشنی می شد که این عناصر کار گروه آبی فام را از سایر کارها با مفاهیم مذهبی متمایز می ساخت.

نقاشی ها با سبک های انتزاعی و یا سورئال خود هر کدام معرف دنیای هنرمندان جوانی بودند که می خواستند با سبکی جدید و برگرفته از دغدغه ها و هیجانات روحی شان به معرفی خدای درون خود بپردازند.

در موضوع هبوط استفاده از نمادهایی مانند سیب که رانده شدن آدم از بهشت را به تصویر می کشد هم در تصاویر به چشم می خورد که به گفته هنرمندان این نمایشگاه، سیب از آن جهت بیشتر مورد استفاده قرار گرفته بود که در ادیانی مثل دین مسیح و یهودیت نیز نماد رانده شدن آدم از بهشت خوانده می شود.

یکی از نکاتی که نقاشان جوان این نمایشگاه به آن اشاره می کردند این بود که در شهرهای عمدتا مذهبی ایران گزینش از میان کارها خود به احساس و کار هنرمند تاثیر می گذارد و هنرمند را ناچار می کند کاری را ارائه دهد که نمایشگاه اجازه نمایش آن را بدهد و این به نوعی با آزادی بیان یک هنرمند در ارائه آثار دلخواهش در تضاد است.